Kinesiotaping
Kinesiotaping is een tapemethode die in de jaren 70 in Japan is ontwikkeld door Kenso Kase, een chiropractor en kinesioloog. In de jaren 90 introduceerde ex profvoetballer Alfred Nijhuis deze methode, waarmee hij in Japan had kennisgemaakt, in Europa. Sindsdien wordt het zowel binnen als buiten de sport toegepast bij een scala aan aandoeningen of klachten.
De gebruikte tape (CureTape) is, in tegenstelling tot sporttape, rekbaar, ventilerend, waterbestendig en tot 140% rekbaar in de lengterichting, wat ongeveer overeenkomt met de rekbaarheid van de huid. De tape tilt als het ware de huid op waardoor er meer ruimte ontstaat in het onderhuids bindweefsel. Hierdoor wordt de bloedcirculatie en de lymfestroom bevorderd. Er ontstaat meteen drukvermindering en er wordt pijnvermindering ervaren. Kinesiotape is herkenbaar aan de opvallende roze of blauwe kleur.
Het verschil met conventionele sporttape is dat die wordt aangelegd met de bedoeling de bewegingsmogelijkheden te beperken. Er ontstaat drukverhoging, beperking van de bloedcirculatie en de lymfeafvoer en het herstel wordt hierdoor vertraagd.
Kinesiotaping is inzetbaar bij blessurebehandeling maar kan ook worden toegepast bij fibrose (bindweefselvorming), littekens, bloeduitstortingen, reduceren van vochtophopingen, hoofdpijn en zelfs menstruatiepijn en hooikoorts.